ο ωρολογοποιός.

Updated: May 12, 2020

Ο μπαμπάς μου έχει ένα πολύ μεγάλο ρολόι, είναι βαρύ και έχει γκρι χρώμα, είμαι σίγουρη πως είναι γκρι αν και ο μπαμπάς λέει πως είναι φτιαγμένο από ατσάλι.

Όταν το φοράει στο χέρι του δεν μοιάζει ούτε μεγάλο και ούτε βαρύ, αλλά το χέρι του, έτσι και αλλιώς, είναι τεράστιο, το δικό μου χέρι εξαφανίζεται αν τύχει να βρεθεί μέσα στο δικό του.

Το ρολόι του είναι μαγικό, μοιάζει να προκαλεί στον τεράστιο μου μπαμπά ένα συναίσθημα όπως αυτό που εγώ αισθάνομαι, όταν η δασκάλα μου περιμένει να τελειώσω την άσκηση.

Ο μπαμπάς όλο κοιτάει το χαζό του το ρολόι πολύ σοβαρός και χάνει το γέλιο του. Όλο κοιτάει αυτό το χαζό γκρι πράγμα και, σα να μην καταλαβαίνει πως είναι μεγαλύτερος από αυτό, όλο λέει, «πάμε αργήσαμε» και το λέει σε μένα,

Άλλες φορές πάλι μιλάει μόνος του, στον εαυτό του «πάλι άργησα, πάω πάω».

Η μαμά, από την άλλη έχει και εκείνη ένα γκρι ρολόι, και λέει «πράγματι είναι γκρι γυαλιστερό» και γελάει, και ο μπαμπάς της λέει «είναι από ατσάλι» όπως το δικό μου, και εκείνη του απαντάει «είναι ότι θέλω, είναι γκρι γυαλιστερό».

Το ρολόι της μαμάς είναι μικρότερο και πολύ πιο ελαφρύ, αλλά και η ίδια είναι πολύ πιο μικρή, πολύ ελαφριά και ανάλαφρη, είναι άραγε σωστή η λέξη ανάλαφρη; Δεν ξέρω. Πάντως σίγουρα το ρολόι της, όταν το φορά, κάνει διαφορετικά πράγματα στο δικό της χέρι. Για να πω την αλήθεια είναι σα να μην το φοράει. Το κοιτάει και χαμογελά «δεν ταιριάζει πολύ με τα βραχιολάκια μου;», λέει.

Άλλες φορές πάλι το κοιτά και λέει «α, έχουμε χρόνο ας πιω ένα καφεδάκι» ή «έλα να παίξουμε λίγο ακόμα δεν έχει δα, περάσει και τόσο η ώρα για να πας για ύπνο».

Ο μπαμπάς, στα κρυφά, της το παίρνει και το βάζει να πηγαίνει πιο μπροστά από το δικό του, αυτό μου λέει πως κάνει και μου κλείνει το μάτι πονηρά.

Ανώτερος πολύ ο μπαμπάς, δεν τον νοιάζει να χάνει, δεν καταλαβαίνω όμως γιατί θυμώνει μαζί της όταν και εκείνη κάνει κάτι αντίστοιχο;

Της φωνάζει «πάλι τα κατάφερες να έρθεις μετά από εμένα», μα δεν νομίζω πως είναι ευγενικό να της μιλάει έτσι, μιας και από ότι καταλαβαίνω και εκείνη κάνει τα πάντα για να φτάσει πρώτος ο μπαμπάς και να την κερδίσει.

Μα καλά, δεν τους καταλαβαίνω τους μεγάλους, τους γονείς μου πιο συγκεκριμένα, αγαπιούνται τόσο, θέλουν να φροντίζουν ο ένας τον άλλο αλλά τελικά καταφέρνουν κάποια βράδια να πηγαίνουν για ύπνο θυμωμένοι.

Ή μήπως πάω εγώ για ύπνο όταν εκείνοι είναι θυμωμένοι; Δεν ξέρω αυτά με μπερδεύουν. Με μπερδεύουν γιατί, όταν ξυπνάω κάποιες φορές μέσα στην νύχτα για να πάω στην τουαλέτα, τους βρίσκω να είναι αγκαλιά και να ροχαλίζουν την ίδια στιγμή ή έστω ρυθμικά, και ας έχουν ξεχάσει να βγάλουν τα ρολόγια τους από τα χέρια τους, μάλλον δεν λειτουργούν όταν κοιμούνται.

Κάτι άλλο που με μπερδεύει πολύ είναι πως σύμφωνα με το ρολόι του μπαμπά εγώ πάω για ύπνο μια συγκεκριμένη ώρα και σύμφωνα με της μαμάς, την ίδια στιγμή, πάω μια άλλη ώρα, και όλα γίνονται κάπως έτσι, σα να ζουν σε άλλους χρόνους αυτοί οι δύο και είμαι σίγουρος πως για όλα φταίνε αυτά τα χαζά γκρι πράγματα!

Ααααα, δεν αντέχω το αποφάσισα, όταν μεγαλώσω θα γίνω Ωρολογοποιός, κάποιος πρέπει να τους φτιάξει τα ρολόγια, αν είναι πια τόσο σημαντικό να τα φοράνε όταν είναι ξύπνιοι.



.

59 views0 comments

6908448439

©2020 by Souzana_Anna_Papafagou. Proudly created with Wix.com