Οι στίξεις της ζωής, οι γυναίκες και η αλλαγή της ιστορίας.

Σήμερα ξύπνησα αρκετά νωρίς.

Ξεκίνησα την ρουτίνα που ακολουθώ πιστά προκειμένου να συστήσω τον εαυτό μου στην νέα ημέρα.

Καλημέρισα δυο γλάρους που πέρασαν βιαστικοί από το παράθυρο, έτρεχαν να προλάβουν πριν ξεσπάσει ξανά η βροχή.

Και καθώς τακτοποιούσα την σκέψη μου πρόχειρα, γράφοντας σε ένα σημειωματάριο, αισθάνθηκα ένα σφίξιμο στο κέντρο του σώματος μου, στο στομάχι.

Ήταν σα να μου χάραζε ακατανόητα σύμβολα ένα αιχμηρό αντικείμενο στο δέρμα και την ίδια στιγμή στην ψυχή και το αιχμηρό αυτό αντικείμενο ήταν μια σκέψη.

Μια σκέψη φευγαλέα, σαν τους δυο γλάρους, μα επιβλητική, «Φεύγει ο χρόνος».

Πως κυλά, αλήθεια, έτσι ο χρόνος, τι κάνουμε μέσα σε αυτόν, πως κουβαλάμε τα σημάδια του καιρού στο σώμα μας.

Τα σημάδια που αφήνει ο χρόνος στο σώμα μας, στο δέρμα μας, μπορούμε να τα κατανοήσουμε; Μπορούμε να τα αντέξουμε; Εγώ σαν γυναίκα, μητέρα μιας θηλυκής ύπαρξης, θεραπεύτρια γυναικών και αντρών, πως υποδέχομαι τον χρόνο που φεύγει; τι περιβάλλον δημιουργώ, ως πότε θα είναι γόνιμη η ψυχική μήτρα που κουβαλώ ώστε να μπορώ να αντέξω τις αλλαγές και να δώσω χώρο ώστε να τις αντέξουν και οι γύρω μου;

Και σε παγκόσμιο επίπεδο...Τι σημάδια θα αφήσει όλο αυτό που περνάμε , χωμένοι μέσα σε μια σπηλιά τρόμου, αγωνίας και αβεβαιότητας, πως θα πορευτούμε με αρμονία με τα στίγματα που χαράζει στη ψυχή και στο σώμα μας η πανδημία αυτή;

Και καθώς αναρωτιόμουν αισθάνθηκα να ηρεμώ, αποκοδικοποίησα τον συμβολισμό του πόνου στο κέντρο του στομάχου.

Σα να μου ψυθίρισε μια σοφή φωνή, την απάντηση.

Θα κρατήσουμε τα στίγματα αυτά αναγκαστικά γιατί χαράζονται βαθιά μέσα μας, αν προσπαθήσουμε να τα βγάλουμε τότε θα ξεριζώσουμε μαζί τους και την ζωή την ίδια, άλλωστε είναι ακόμα σε εξέλιξη η ψυχική στίξη.

Αν όμως τα αντέξουμε, αν τα ενσωματώσουμε στην ιστορία της ζωής μας με σοφια και αν τα περάσουμε στις επόμενες γενιές δημιουργικά ίσως να επιβιώσουμε.

Αν αντέξουμε να δούμε την ιστορία μας τότε ίσως μπορέσουμε να την αλλάξουμε.

Καθώς προχωρούσε η σκέψη μου σε μονοπάτια συμβολισμών και στίξεων, άρχισα συνειρμικά να σκέφτομαι την διαδικασία της δερματοστιξίας ως μια πρακτική των αρχαίων λαών.

Την ανάγκη του ανθρώπου να αποτυπώνει πάνω στο δέρμα του την ιστορία της ζωής του και του λαού του, τις μάχες του, τους θεούς και τους δαίμονες του.

Έκανα μια διαδικτυακή έρευνα και είχα μια ενδιαφέρουσα γνωριμία μέσα από ένα άρθρο που έπεσε στα μάτια μου!

Μαγεύτηκα από την ιστορία μιας γυναίκας, μιας ακόμα γυναίκας, που μου υπενθύμισε πως εμείς οι γυναίκες μπορούμε να παίξουμε σημαντικό ρόλο στις αλλαγές της ιστορίας, αρκεί να αντέχουμε, να κυοφορούμε όχι μόνο μωρά μα κυρίως αλλαγές, και να στηρίζουμε με θάρρος και υπερηφάνεια αυτές τις αλλαγές!

Μια γυναίκα 103 χρονών, με μάτια φωτεινά, μικρού κοριτσιού, και την ίδια στιγμή μάτια που βγάζουν φλόγες, μεγάλης γυναίκας, έστεκε εκεί, σε μια φωτογραφία, γεμάτη ρυτίδες, γεμάτη ταττουάζ, γεμάτη ζωή!

Σας τη συστήνω.

Το όνομά της Whang- Od Oggay, γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου του 1917.

Είναι από τη Buscalan των Φιλιππίνων και ξεκίνησε να κάνει τατουάζ σε κυνηγούς κεφαλών και σε γυναίκες των αυτόχθονων ανθρώπων του Βutbut στη Buscalan από τότε που ήταν 15 χρονών.

Μέχρι και σήμερα συνεχίζει να εφαρμόζει την παραδοσιακή μορφή τέχνης σε τουρίστες που επισκέπτονται το μέρος.

Μάλιστα, η Εθνική Επιτροπή Πολιτισμού και Τεχνών της απένειμε το διάσημο βραβείο Dangal ng Haraya στο Tabuk, το 2018.

Σε ηλικία 103 ετών, η Whang-Od Oggay βοηθά να διατηρηθεί μια αρχαία παράδοση ζωντανή στην επαρχία Kalinga των Φιλιππίνων. Πρόκειται για την μεγαλύτερη mambabatok της χώρας, δηλαδή μια παραδοσιακή Kalinga tattooist.

Αυτή η τεχνική για τατουάζ ξεκίνησε απ’ τους γηγενείς πολεμιστές Butbut.

Για αυτούς τους άντρες, η προσθήκη τατουάζ είχε πολύ συγκεκριμένο νόημα, μπορούσαν να κάνουν τατουάζ μόνο αφού σκοτώσουν κάποιον. Στις γυναίκες, ωστόσο, η τέχνη του τατουάζ εμπίπτει στα πρότυπα ομορφιάς.

Την τέχνη του τατουάζ την έμαθε από τον πατέρα της που ήταν μάστερ των ταττού στην περιοχή Onggay.

Παραδοσιακά, μόνο οι άντρες επιτρεπόταν να μάθουν την τέχνη. Η Whang Od αποτελούσε την εξαίρεση στον κανόνα λόγω του ταλέντου της και των δυνατοτήτων της.

Έτσι το κατεστημένο που έλεγε πως μόνο οι άντρες έπρεπε να εξασκούν τη τέχνη αυτή, έσπασε για πρώτη φορά, στην ιστορία της Kalinga. Η κοινότητα, έκανε δεκτή την απόφασή της να ασχοληθεί με τη τέχνη αυτή.

Είχε κάνει το batok, το παραδοσιακό τατουάζ με τα χέρια σε άνδρες κυνηγούς, που κέρδισαν τα τατουάζ προστατεύοντας χωριά ή σκοτώνοντας εχθρούς.

Η ίδια έκανε το πρώτο τατουάζ στον εαυτό της σε ηλικία 12 χρονών και το οποίο ήταν μια σκάλα και ένας πύθωνας.

Όπως και οι άλλοι καλλιτέχνες της ιθαγένειας το μελάνι τατουάζ που χρησιμοποιούσε αποτελούνταν από γηγενή υλικά, τα οποία είναι μείγμα ξυλάνθρακα και νερού που εισχωρεί στο δέρμα μέσω ενός αγκαθωτού άκρου από ένα καλαμάνσι ή ένα δέντρο pomelo.

Χρησιμοποιούσε σχέδια που βρίσκονταν στη φύση και βασικά γεωμετρικά σχήματα. Έχει πολλά τατουάζ υπογραφής , αλλά από το 2017, το κύριο τατουάζ υπογραφής της, αποτελείται από τρεις τελείες που αντιπροσωπεύουν τον εαυτό της και τους δύο μαθητευόμενους που απεικονίζονται ως συνέχεια της μορφής τέχνης από την παλαιότερη ως την επόμενη γενιά.

Όταν ήταν νέα η Whang- Od είχε ένα φίλο που ονομαζόταν Ang-Batang και ήταν πολεμιστής Butbut.

H ίδια έκανε batok σε εκείνον μετά τη πρώτη νίκη του σε μια μάχη. Πολλοί πρεσβύτεροι αντιτάχθηκαν στη σχέση της με τον Ang- Batang, καθώς πολλοί πίστευαν πως το αίμα αυτού του άντρα δεν ήταν αγνό.

Τελικά, ο γάμος διοργανώθηκε, αλλά ο Ang- Batang σκοτώθηκε σε ένα ατύχημα υλοτομίας, όταν η Whang ήταν 25 χρονών.

Δεν παντρεύτηκε και ως εκ τούτου δεν έχει παιδιά, αλλά είχε εκπαιδεύσει τις ανηψιές τις για να γίνουν μάστερ στα τατουάζ και να συνεχίσουν την παράδοση.

Συγκλονίστηκα από τον συγχρονισμό!

Την στιγμή που σκεφτόμουν πως θα γίνουμε, οι άνθρωποι, ασφαλή και εύπλαστα δοχεία της ιστορίας, σώματα και ψυχές που αντέχουν να κουβαλήσουν την αλήθεια στον χρόνο, και πως εγώ σαν γυναίκα, νέα ακόμα μα σε πρακτικό επίπεδο για λίγο ακόμα γόνιμη, πως θα παραμείνω σε ψυχικό επίπεδο γόνιμη. Την στιγμή εκείνη εμφανίστηκε μπροστά μου αυτή εδώ η 103 ετών γόνιμη γυναίκα, και φωτίστηκε η ημέρα μου γιατί σκέφτηκα, δες την, έχασε τον έρωτα της ζωής της στα 25 της χρόνια, δεν ήθελε να αφοσιωθεί σε άλλον μέσα από γάμο, παρόλο που θέλω να την φαντάζομαι ενεργή σεξουαλικά, το σώμα της όμως και η ψυχή της έμειναν ζωντανά και φωτεινά και απλόχερα προσέφερε την γνώση της σε γυναίκες της επόμενης γενιάς, στις ανιψιές της, τιμώντας την αλλαγή της ιστορίας, διαιωνίζοντάς την, φέροντας υπερήφανα πάνω της τις στίξεις της ζωής!


Πηγές:

https://www.vantagemag.com/life-style/whang-od-oggay-η-103χρονη-που-κρατά-ζωντανή-την-αρχαί/

https://womensnews.gr/index.php/2020/07/11/h-103xroni-poy-krata-zontani-thn-arxea-paradosi-ton-tatoyaz-stis-filipines/

https://youtu.be/HPJjQJ1UWn4











73 views0 comments

6908448439

©2020 by Souzana_Anna_Papafagou. Proudly created with Wix.com