Στο δάσος.

Μια ζωή μετρούσε τα λάθη της, ένα εδώ , δυο εκεί... τριάντα τρία πιο πέρα. Και αν κάπου κάπου έχανε τους λογαριασμούς ξεκινούσε να μετράει από την αρχή. Μια μέρα που έψαχνε κάτι λάθη της σκορπισμένα τριγύρω, βρήκε ένα κομμάτι απο πηλό, ήταν ακόμα υγρός. Τον έπιασε στα χέρια της και άρχισε να φτιάχνει μικρές μπάλες , καθώς τις έπλαθε δάκρυσε και έπειτα ξεκίνησε να κλαίει για τα καλά. Άφησε τις μικρές μπαλίτσες να στεγνώσουν σε ένα τραπεζάκι στον ήλιο... τόσες οι μπάλες όσα τα λάθη της και όσα τα χρόνια της μαζί... σα στέγνωσαν τις έβαλε στις τσέπες της και κατευθύνθηκε προς το μεγάλο δάσος.

Είχε σκοπό να τις αφήνει μια μια στο μονοπάτι για να καταφέρει να βρει το δρόμο του γυρισμού.

Τις κράτησε στις τσέπες της τις μικρές μπαλίτσες και προχώρησε με φόβο, δέος και περιέργεια. Σταμάτησε μπροστά σε μια λίμνη. Έβγαλε τα ρούχα και μπήκε μέσα. Οι μπάλες κύλισαν από τις τσέπες της και γλυστρισαν απαλά μέσα στο νερό. Ένα, δυο...τρία... τόσες όσα τα λάθη... άρχισε να λιώνει η κάθε μια μπάλα μέσα στο υγρό καταφύγιο στο οποίο εκείνη γυμνή είχε πια είχε βυθιστεί, και το υλικό έψαχνε να βρει το σώμα της για να κολλήσει πάνω του ... σαν έλιωσε και η τελευταία μπάλα, και σαν μαγνήτης το τελευταίο κομμάτι πηλού κάλυψε το δέρμα της, εκείνη αποφάσισε να βγει από το νερό, δεν ήξερε να πει τι είχε συμβεί, μόνο την παραξένεψε που το δέρμα της ήταν κάπως πιο τραχύ, και τα ρούχα της πιο ελαφριά... το μόνο που της έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν που πια δεν είχε ανάγκη να μετρά. Είχε όμως γεννηθεί μια νέα ανάγκη, να ανακαλύψει τις ομορφιές και τις κακοτοπιές του δάσους. Μια σιγουριά είχε σαν φως ανάψει μέσα της «θέλω να μάθω να ζω εδώ» ψυθίρισε και συνέχισε να περπατά μπαίνοντας όλο και πιο βαθιά μέσα στο δάσος .


10 views0 comments

6908448439

©2020 by Souzana_Anna_Papafagou. Proudly created with Wix.com